The Body is a Political Matter.
De dag dat mijn fascinatie voor het lichaam als een politieke kwestie begon, was 19 februari 2018. Ik was dertien jaar oud. Op die dag onderging ik een (scoliose)rugoperatie; mijn bewegingsvrijheid lag in handen van anderen. Handen die mij konden voeden, verdoven, optillen en weer neerlegden. Tijdens mijn revalidatie die om en nabij zo’n 1,5 jaar duurde leerde ik een van de belangrijkste lessen uit mijn leven: mijn lichaam is een vessel. Als ik er goed voor zorg, kan het mij dragen.
Ongeveer twee maanden na mijn operatie kwam ik weer terug in de maatschappij waar ik een cruciaal stukje puberteit had gemist, het leren van het vrouwelijk ideaalbeeld. Het werd mij duidelijk hoe andere naar het vrouwelijk lichaam kijken. Dat hun pijn niet serieus wordt genomen. Dat ze hun benen over elkaar leggen om zo min mogelijk ruimte in te nemen. Dat als je iets zegt, je het moet brengen met een glimlach om hysterie vermoedens te voorkomen. Dat je stem slechts een mening is als je in de minderheid bent, en een mening daar is om er grappen over te maken, zolang je maar in de meerderheid bent. Toen ik dertien was, leerde ik dat conformeren aan de norm een gemakkelijker leven betekent.
Wetende hoe fragiel de autonomie van het lichaam is, kijk ik met groot respect naar de mensen in mijn directe omgeving die vechten voor de autonomie van anderen. Naar hoe hun lichaam klappen vangt van een autoriteit die mensen klein houdt. De blauwe plekken op hun armen en de geschilderde snorharen op hun gezicht, zoals in de film. Ik zie hoe het gevecht ze moe maakt, maar ook hoe het ze kracht geeft in de strijd met elkaar. En als ik omhoogkijk naar de autoriteit boven mij zie ik hoe zij ,diezelfde pinnen als in mijn rug, gebruikt om mensen vast te zetten.
Van mijn zoektocht naar autonomie heb ik een film gemaakt. Hoe kan ik het lichaam inzetten om systemen te bevragen en niet te bevestigen? Naar hoe kunst een gesprek kan zijn waarin onze geleefde ervaringen naar voren komen. Waar we onze zorgen en vragen kunnen uiten over de grenzen en begrenzingen van het lichaam. Want, het lichaam is een politieke kwestie. De film is voorafgegaan aan onderzoek; zowel literatuur als empirisch, mijn eigen ervaringen en dat van mensen in mijn nabijheid.
Ongeveer twee maanden na mijn operatie kwam ik weer terug in de maatschappij waar ik een cruciaal stukje puberteit had gemist, het leren van het vrouwelijk ideaalbeeld. Het werd mij duidelijk hoe andere naar het vrouwelijk lichaam kijken. Dat hun pijn niet serieus wordt genomen. Dat ze hun benen over elkaar leggen om zo min mogelijk ruimte in te nemen. Dat als je iets zegt, je het moet brengen met een glimlach om hysterie vermoedens te voorkomen. Dat je stem slechts een mening is als je in de minderheid bent, en een mening daar is om er grappen over te maken, zolang je maar in de meerderheid bent. Toen ik dertien was, leerde ik dat conformeren aan de norm een gemakkelijker leven betekent.
Wetende hoe fragiel de autonomie van het lichaam is, kijk ik met groot respect naar de mensen in mijn directe omgeving die vechten voor de autonomie van anderen. Naar hoe hun lichaam klappen vangt van een autoriteit die mensen klein houdt. De blauwe plekken op hun armen en de geschilderde snorharen op hun gezicht, zoals in de film. Ik zie hoe het gevecht ze moe maakt, maar ook hoe het ze kracht geeft in de strijd met elkaar. En als ik omhoogkijk naar de autoriteit boven mij zie ik hoe zij ,diezelfde pinnen als in mijn rug, gebruikt om mensen vast te zetten.
Van mijn zoektocht naar autonomie heb ik een film gemaakt. Hoe kan ik het lichaam inzetten om systemen te bevragen en niet te bevestigen? Naar hoe kunst een gesprek kan zijn waarin onze geleefde ervaringen naar voren komen. Waar we onze zorgen en vragen kunnen uiten over de grenzen en begrenzingen van het lichaam. Want, het lichaam is een politieke kwestie. De film is voorafgegaan aan onderzoek; zowel literatuur als empirisch, mijn eigen ervaringen en dat van mensen in mijn nabijheid.
The Body is a Political Matter
Zara de Booij
Sara Moolhuijzen
Korrie de Vet
Jip Jansen
Anke Tom Schippers
Anne Luz IJzerman
Laila Kat
Lieve van der Zijde
Petra van der Kaaden
Bibi Bannink
D.O.P
Peer van de Kam
Productie:
Benthe Hauzendorfer, Mijn Wanjon & Rozanne de Wilde
Productieassistenten:
Anna-Raven Bloten & Hester de Leth
Montage:
Sam Massenberg
1st AC:
Eva Volkering
Gaffer:
Camille van Duin
Lichtassistent:
Sterre ter Haar
Art & Kostumering:
Elisabeth Breen & Benthe Hauzendorfer
MUAH:
Chanell Raharing
Intimiteitscoördinator
Tat Dexter
Sofia de Bruyn
BTS:
Jip Jansen
Geluid:
Jeen Verbunt
Componist:
Lotta Balk
Sound design:
Noah Tamaëla
Colorist:
Peer van de Kam
Grafische vormgeving:
Indy van Teeffelen
Locatie:
Jülide Wijtvliet & Anouk Baas
Installatie:
Tilly Lamberts & Luus Damen, Edwin Welman, Hugo Hauzendorfer.
BEGELEIDING:
Kevin Osepa
Sara Blokland
Sjoerd Knibbeler
Mirjam de Zeeuw
Pepijn van de Port
Rik Suermondt
Maite Vanhellemont
Annelies Sinke
Stefanie Grätz
Dankzij: Cultuurfonds Utrecht & HKU
Speciale dank aan: Mijn Wanjon, Peer van de Kam, Korrie de Vet, Joost Verbunt, Joke Oosterbaan, Maart Rees, Agatha Hooijschuur, Frank Vos namens De Zaanse Regenboog, David Domingues Garcia, Dottie Punt, Megan Zuurendonk, Sasha Mauduit.