De dag dat mijn fascinatie voor het lichaam als een politieke kwestie begon, was 19 februari 2018. Ik was dertien jaar oud. Op die dag onderging ik een (scoliose)rugoperatie; mijn bewegingsvrijheid lag in handen van anderen. Handen die mij konden voeden, verdoven, optillen en weer neerlegden. Tijdens mijn revalidatie die om en nabij zo’n 1,5 jaar duurde leerde ik een van de belangrijkste lessen uit mijn leven: mijn lichaam is een vessel. Als ik er goed voor zorg, kan het mij dragen.

Ongeveer twee maanden na mijn operatie kwam ik weer terug in de maatschappij waar ik een cruciaal stukje puberteit had gemist, het leren van het vrouwelijk ideaalbeeld. Het werd mij duidelijk hoe andere naar het vrouwelijk lichaam kijken. Dat hun pijn niet serieus wordt genomen. Dat ze hun benen over elkaar leggen om zo min mogelijk ruimte in te nemen. Dat als je iets zegt, je het moet brengen met een glimlach om hysterie vermoedens te voorkomen. Dat je stem slechts een mening is als je in de minderheid bent, en een mening daar is om er grappen over te maken, zolang je maar in de meerderheid bent. Toen ik dertien was, leerde ik dat conformeren aan de norm een gemakkelijker leven betekent.

.Current work in progress.

Deze beelden zijn de eerste resultaten uit de fotoserie.

Op dertien jarige leeftijd kreeg ik een scoliose operatie, door deze ervaring heb ik gedurende mijn puberteit naar mijn eigen lichaam bekeken vanuit een medische blik. Ik deze serie zelfportretten onderzoek ik hoe ik mijn eigen lichaam en zijn gender expressie plaats binnen de ongeschreven regels van de maatschappij . 

Dit doe ik op een speelse wijze waarbij de gender verwachtingen die op vrouwelijke lichamen drukken worden verplaatst naar de performatieve aard van gender rollen .

Mijn tijd in Boedapest was de eerste keer dat ik eenzaamheid ervoer.De dagen voelden zwaar en mijn hoofd ging in de overlevingsstand. Ik kon geen verbinding vinden met de mensen en de omgeving om me heen. Gevoelens van eenzaamheid zijn voor veel mensen herkenbaar:ongeveer 56% van de bevolking in Hongarije ervaart ze. In 2023 was dit percentage wereldwijd 24%, en het blijft in de loop der jaren groeien. In een tijd waarin verbinding toegankelijker lijkt dan ooit tevoren, via kanalen zoals sociale media, lukte het mij niet.Het duurde een tijdje voordat ik mijn camera weer oppakte. De camera werd mijn plek om erkenning te vinden. Drukke straten kregen plotseling een kader en focus. Fotografie creëerde ruimte voor mijn eenzaamheid.

Grafisch ontwerper Paul Lu Kellert heeft deze ervaring gebundeld tot een fotoboek, zelfstandig uitgebracht in 2025. 





























































Terug naar hoofdpagina.